หน้าแรก      เกี่ยวกับแผนงาน    เครือข่ายและกิจกรรม   ผลผลิตและรายงาน   ข้อมูลและสถิติ    การจัดการความรู้     หน่วยงาน     ติดต่อแผนงาน   เจ้าหน้าที่ดูแลระบบ  หนังสือพิมพ์ข่าวสด ปีที่ 19 ฉบับที่ 6873 [ วันพุธ ที่ 23 เดือน กันยายน 2552 ] ไข้กาฬหลังแอ่น คอลัมน์ คอลัมน์ที่13 แรงงานไทย 1 ราย เสียชีวิตจากโรคไข้กาฬหลังแอ่นชนิดรุนแรง หลังเดินทางกลับจากประเทศแอฟริกาใต้ ข้อมูลจากกรมควบคุมโรคกระทรวงสาธารณสุข ระบุว่า โรคไข้กาฬหลังแอ่น (Severe Meningococcal Infection) เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย ชื่อไนซิเรีย เมนิงไจติดิส (Neisseria meningitidis) ไข้กาฬหลังแอ่นเป็นโรคที่พบได้ทั่วโลก แต่พบมากที่แอฟริกาแถบตอนกลาง เช่น เอธิโอเปีย ซูดาน จึงมีคำแนะนำจากกระทรวงสาธารณสุข ว่าผู้ที่จะเดินทางไปในเขตประเทศที่มีการระบาดจำเป็นต้องได้รับวัคซีนเพื่อความปลอดภัย เชื้อแบคทีเรีย Neisseria meningitides แบ่งออกเป็น 13 ซีโรกรุ๊ป คือ A, B, C, D, H, I, K, L, X, Y, Z, 29E และ W135 ที่พบบ่อยๆ คือ ซีโรกรุ๊ป A, B, C, Y และ W135 เมื่อได้รับเชื้อจะพบอาการได้ 2 ลักษณะ คือ 1.เกิดอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบ จะทำให้เกิดอาการทางระบบประสาท เช่น คอแข็ง อาเจียน ซึม มีอัตราตายร้อยละ 5 2.เกิดอาการติดเชื้อในกระแสเลือดอย่างรุนแรง จะทำให้อวัยวะภายในมีเลือดออก มีจ้ำเลือดตามตัว จะเป็น กลุ่มอาการที่ความรุนแรงมาก สามารถทำให้เสียชีวิตได้ภายใน 1-2 วัน จากอาการช็อก มีอัตราตายร้อยละ 30-50 สำหรับประเทศไทยมีรายงานว่า พบผู้ป่วยปีละประมาณ 50 ราย โดยจำนวนนี้ ร้อยละ 10 เป็นชนิดเข้ากระแสเลือด ที่เหลือเป็นชนิดเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ซึ่งทั้งสองชนิดสามารถใช้ยาปฏิชีวนะรักษาหายได้ หากได้รับการวินิจฉัยตั้งแต่ระยะแรก ไข้กาฬหลังแอ่นจะพบได้ในทุกกลุ่มอายุ แต่มักพบในเด็กมากกว่าผู้ใหญ่ โดยเฉพาะผู้ป่วยในกลุ่มอายุต่ำกว่า 15 ปี มักพบการเกิดโรคได้ประมาณร้อยละ 25-40 และมักพบมากในกลุ่มคนที่อยู่รวมกันอย่างหนาแน่นและแออัด เชื้อแบคทีเรียนี้จะติดต่อจากคนไปสู่คน โดยเชื้อจะออกมาทางละอองน้ำมูก น้ำลาย จากปาก หรือจมูกของผู้ที่เป็นพาหะ คือผู้ติดเชื้อแต่ไม่มีอาการ หรือผู้ป่วย มีระยะฟักตัวประมาณ 2-10 วัน แต่โดยเฉลี่ยประมาณ 3-4 วัน ซึ่งเชื้อดังกล่าวสามารถพบในลำคอของคนปกติทั่วไป ประมาณร้อยละ 5 แต่จะไม่ทำให้เกิดโรคแต่อย่างใด ผู้ติดเชื้อส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเกิดอาการโรค เช่น ผู้ป่วยเรื้อรัง ภูมิต้านทานต่ำ ไข้กาฬหลังแอ่นเป็นโรคที่สามารถป้องกันได้โดยหลีกเลี่ยงการสัมสัมผัสกับละอองน้ำมูก น้ำลาย จากปากหรือจมูกของผู้ป่วย ไม่ควรเข้าไปอยู่ในที่แออัด ผู้คนหนาแน่น อากาศถ่ายเทไม่สะดวกเป็นเวลานาน โดยเฉพาะเมื่อร่างกายอ่อนแอ เมื่อทราบว่าเป็นโรคไข้กาฬหลังแอ่นหรืออยู่ใกล้ชิดกับผู้ป่วยจำเป็นต้องพบแพทย์โดยเร็ว เพื่อรับยาปฏิชีวนะป้องกันการติดเชื้อ และสำหรับผู้ที่ต้องเดินทางไปในประเทศที่มีการระบาด มีโรคนี้เป็นโรคประจำถิ่น เช่น ประเทศในทวีปแอฟริกาหรือประเทศในตะวันออกกลาง จำเป็นต้องได้รับวัคซีนเพื่อป้องกันโรคไว้ล่วงหน้าด้วย และการรักษาร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ จะเป็นเครื่องป้องกันได้อย่างดี